Welkom bij Maine Coon .nl

Meer weten over de Maine Coon? Word lid van ons gratis forum.

Meningsverschil

Discussie in 'Informatief' gestart door Djinkie, 24 jan 2005.

Tags:
  1. Deze website maakt gebruik van verschillende cookies: Analytische cookies, Functionele cookies en Tracking cookies. Indien u verder gaat op deze website, dan gaat u akkoord met het gebruik van deze cookies. Leer Meer.
Welkom bij Maine Coon .nl

Meer weten over de Maine Coon?
Word lid van ons gratis forum.

Deel Deze Pagina

  1. Na een bezoekje aan de DA laaide hier in huis vanavond een discussie op. Wanneer beslis je om een dier in te laten slapen??
    Wij verschillen daarin erg van mening........... :(
    Ik ben van mening dat echte dierenliefde zo ver gaat dat je soms ook beslissingen neemt die voor jezelf minder leuk zijn (om het zo maar te noemen). Mijn vriend daarentegen zegt juist uit dierenliefde door te gaan tot dat je alles geprobeerd hebt. Ik wil een dier die laatste moeizame en vaak pijnlijke levensweg besparen. Ik vind het mooi dat je daar voor kunt kiezen bij dieren.
    Je weet dat je een dier 9 van de 10 keer zelf overleefd en dat het verdriet ooit op een dag zal komen. Waarom het beestje dan helemaal uitmergelen en zien lijden? Ik vind dat voor mezelf echte dierenliefde.......... ik wou dat het voor sommige mensen ook zo mooi en vredig kon zijn.
    Helaas denkt hij daar anders over en zou door gaan tot dat hij zeker weet dat hij alles geprobeerd heeft, ook al heeft het geen baat (het leven rekken zeg maar). Als je weet dat er geen verbetering meer zal komen dan houd het toch op?? Tenzij het dier nog geen pijn heeft en nog lekker in zijn vel zit.
     
  2. Ik heb 2 jaar geleden gehad dat we voor zo'n beslissing kwamen te staan. Een kat van ons weigerde te eten en was in 1 maand 2,5 kilo afgevallen. Toen we naar de DA gingen begon hij al: deze kat is heel erg ziek, hij is helemaal geel uitgeslagen, dus waarschijnlijk is het zijn lever. Bloedonderzoeken gedaan en er kwam niets aparts uit. Daarna hebben ze hem gehouden voor 3 dagen om hem met dwangvoeding weer aan het eten te krijgen. Na 3 dagen moest ik bellen en toen kreeg ik te horen dat ik hem beter kon laten inslapen, omdat hij nog steeds niet wilde eten. Ik heb dat toen geweigerd en heb gezegd dat ik zelf nog wilde proberen. Dit deed ik omdat toen ik hem wegbracht was hij nog aardig monter. De tweede dag thuis ging hij zich echt verstoppen en zag hij er echt slecht uit, toen hadden we zoiets van: misschien moeten we hem dan toch maar laten inslapen, maar we proberen nog 1 keer en daarna is het goedgekomen. Hij leeft nou nog steeds, dus ik heb zoiets van ik wil eerst alles geprobeerd hebben, behalve als je zelf ziet dat het een hopeloze zaak is, dat een kat veel pijn heeft en er is niets meer aan te doen.

    En als het zover is voor mijzelf dan hoop ik dat ze mij ook gewoon laten inslapen.
     
  3. Dat is altijd een hele moeilijke discussie en het besluit moeten nemen is nog moeilijker.
    Ik vind dat lijden aan vreselijke pijnen een moment zou mogen zijn om je geliefde kat te laten gaan.
    Ik vind dat als er duidelijk organen vreselijk beschadigd zijn en het niet meer goed zal komen, dat je dan ook een besluit moet nemen om je diertje rust te geven.

    Ik denk dat er nooit een eenduidig antwoord op te geven is, het hangt af van de situatie, de ziekte, hoe ver het gevorderd is, hoe groot de kans op herstel is of er wel kans op herstel is.

    Een heel lastig onderwerp...........

    Voor mij staat 1 ding voorop, mijn diertjes mogen niet onnodig langer lijden en daarnaast moet het diertje een "kat"waardig bestaan blijven leven. De kwaliteit van leven moet absoluut goed blijven!!
     
  4. Dit is inderdaad een delicaat onderwerp. Ik zou niet met de gedachte kunnen leven dat mijn dier pijn heeft. In dat geval kan je gewoon niet anders dan kiezen voor euthanasie hoe vreselijk erg het ook is. Ik denk dat het gewoon egoïstisch is om je geliefde huisdier onnodig te laten afzien. Het blijft hoedanook een harde beslissing :?
    Een collega van mij weet sedert vorige week dat 2 van haar 3 asielkatjes kattenleucose hebben :( de DA wilde direct euthanasie toepassen :eek: maar zolang als de diertjes geen uiterlijke tekens geven van pijn door hun ziekte wil ze daar nog mee wachten. Ze zijn 14 maand en 3 maand oud. Dat is nu toch ook een vreselijke manier om je katten aan te verliezen. Volgens een andere DA kunnen deze dieren nog een hele tijd leven zonder last te hebben van hun ziekte, het is dus bang afwachten. Hoedanook, ze moet zich nu al voorbereiden op het feit dat ze op een dag met haar twee schatten naar de DA zal moeten om hun te euthanaseren. Erg toch :( :( mag er niet aan denken dat je in zo een situatie verzeild geraakt :?
     
  5. Inderdaad een heel gevoelig onderwerp waar ieder anders over kan denken.
    Ik vind zelf dat je inderdaad een dier niet onnodig moet laten lijden, het spreekt bij mij voor zich dat er alles gedaan wordt wat er gedaan moet worden, en kan worden....
    Maar als het moment daar is dat er eigenlijk geen keuze meer is ,je aan het dier denkt waar je al die tijd zo waanzinig van gehouden hebt, en niet aan je eigen gemoedsrust...
    En dan blijft het nog moeilijk en vraag je jezelf nog af of je de juiste keuze wel hebt gemaakt, de twijfels waren bij mij soms heel lang aanwezig, terwijl ik mijn achter hoofd wist dat ik er goed aan gedaan had er voor te kiezen ze te laten gaan...
    Ik ben in ieder geval blij dat mijn vriend wat dat betreft op 1 lijn zitten, want op zo'n moment heb je elkaar juist zo hard nodig...
     
  6. Tja, bij een besluit nemen is er altijd de mogelijkheid dat je het verkeerde besluit neemt. Maar 'geen besluit nemen' is ook een besluit nemen - namelijk om alles maar voor je weg te schuiven. Als je een besluit neemt loop je het risico dat je het verkeerde besluit neemt. Daar zul je het altijd moeilijk mee krijgen. Als je integriteit hebt, zul je je, volgens mij, altijd afvragen "Heb ik wel het juiste gedaan?", "Heb ik het dier lijden bespaard? of heb ik het dier mogelijk gezonde jaren afgenomen?"

    De gedachte "Ik heb alles gedaan" is vaak een troost. Voor jezelf. Was het te rechtvaardigen naar het dier toe? Ben je bereid verder te kijken, en de vraag te beantwoorden "Heb ik dat gedaan om mezelf te rechtvaardigen, of om het dier nog een paar jaar te geven? of om het dier lijden te besparen?" "Hou ik het dier in leven omdat het dier uitzicht heeft op verbetering, of om het moment van afscheid voor me uit te schuiven?" "Besluit ik voor euthanasie omdat ik het zat ben, of omdat er geen uitzicht meer is voor het dier, enkel maar op lijden?" En wellicht de realisatie, wellicht veel later "Ik deed het om het dier lijden te besparen, maar achteraf gezien was het niet nodig geweest" en de partner hiervan "Ik dacht dat hij kon genezen, maar eerlijk gezegd was dat toen al totaal onmogelijk."

    Harde vragen. Voor mezelf (bij alle vraagstukken): Ik probeer zo eerlijk mogelijk te zijn, alles zo objectief mogelijk te bekijken. Dat is soms niet mogelijk - als je in de stress zit om iets totaal anders, zal dat je beslissing beïnvloeden. Maar ik kan over het algemeen wel zeggen "Ik heb mijn best gedaan. Ik heb de beslissing genomen, niet die voor mij het gemakkelijkst was, maar die me op dat moment het beste leek voor iedereen, en die op dat moment haalbaar was. Misschien zegt een ander -misschien zeg ik zelf!- later 'hoe heb je zo stom kunnen zijn?' - dat kan, ik ben niet perfect, verre van! Maar ik heb wel oprecht geprobeerd om de juiste beslissing te nemen, ik heb me er niet zomaar vanaf gemaakt."

    En met deze gedachte in het achterhoofd, kan ik vrede hebben met de 'gemakkelijke' besluiten, die ik niet anders kon nemen, doordat ik mezelf in een hoek gedreven voelde. En met de blunders die ik heb begaan.

    Sterkte!
     
  7. ik heb het zelf moeten meemaken met mijn maine coon kitten Misha.
    Hij is maar 18 weken geworden.
    Hij werd ineens heel erg ziek, het ging daarvoor ook al niet echt lekker.
    Hij is 2 dagen bij de DA geweest om te onderzoeken wat er was.
    Waarschijnlijk VIP. Ik heb hem weer mee naar huis genomen en kon het niet over mijn hart verkrijgen hem te laten gaan.
    Na 5 dagen is hij doodgegaan op mijn schoot en ik ben blij dat ik hem tot het einde bij me had, ondanks zijn pijn en moeite.
    Ik roep altijd dat als een dier niet meer te redden is, dat ik het laat inslapen.
    En dan zie je dat je in elke situatie anders reageert.

    Het is en blijft dus lastig wat wijsheid is, maar je moet altijd doen waarvan jij denkt dat goed is en waarvan je later geen spijt krijgt.
    Zorg dat je zelf vrede met de situatie hebt...
     
  8. Vlak voor kerst heb ik mijn aller eerste flessenkitje in moeten laten slapen. Ze had nierfalen en dit alles was zo snel gegaan, het aftakelen was een dag of twee. De afspraak met de da stond al gepland maar de dag zelf verstopte ze zich was koud en haar blik was dof. Op dat moment besloot ik haar in te laten slapen, er was geen redden meer aan en verder lijden wilde ik haar besparen. Maar mocht er een kansje zijn had ik die aangegrepen met beide handen! We hebben hier ook wel eens kittens gehad die al op sterven lagen door bv uitdroging, alles wordt dan uit de kast getrokken en dit lukt dan 9 van de 10 keer ook. Dus ja, das een beetje mijn punt erin en gelukkig ook die van mijn man. Is er een kans dan grijpen we die zoniet dan liever een spuitje.

    gr,kim
     
  9. je kan roepen en denken wat je wilt maar uiteindelijk beslis toch zus of zo naar gelang de situatie die zich op DAT moment voordoet.Het moet gewoon goed aanvoelen dat je het beste aan het doen bent voor je dier.
     
  10. Alle geld en moeite doen om een beestje te redden

    TENZIJ het pijn lijdt..
     
  11. Afscheid - Informatief

    Elke dier een ander verhaal. Ik heb zelf het gevoel dat ik thuis de engel des doods geworden ben omdat ik meestal de beslissing moet nemen en dat blijft pijn doen. De laaste 2 jaar heb ik 3 schatten van katten moeten laten inslapen en elk met een ander verhaal.
    Je wilt voor je kat blijven vechten en de grens is met elk geval moeilijk te bepalen.
    Mijn pers Sweetty kwam eigenlijk het meest onverwacht, ze was 15,5 jaar oud en ik had eigenlijk altijd verwacht dat ze door hartfalen zou sterven want ze had volgens de DA een zwak hart. Nu kwam ik op die fatale dag erachter na het wassen dat het vlees bij haar achterpootje helemaal los zat en je kon zo op het bot kijken. Hier was ze dus het jaar ervoor al aan geopereerd. Met haar dus naar de dierenarts, en ik dacht toen nog naief, och meissie ze zullen waarschijnlijk je pootje afzetten en dan kom je weer mee naar huis.

    Dus niet, volgens de DA zou ze de operatie niet overleven en ze zou een lijdensweg krijgen. Toch maar voor het spuitje gekozen, het zou met haar hartje zo gebeurt zijn. Nou dat was toch wel even anders.
    Ze heeft het eerste half uur gevochten om wakker te blijven en lag in mijn arm te spinnen, daarna viel ze gelukkig in slaap en toen heeft het nog 20 minuten geduurd voordat haar hartje stopte.

    Ik was er helemaal kapot van, kon de eerste dagen niet praten zonder brok in mijn keel, want achteraf was haar hartje toch niet zo zwak. Maar om haar te laten lijden, dat had ik haar ook niet toegewenst. Want het jaar ervoor had ze ook zo'n pijn gehad.

    En gelukkig werd mijn leed niet zo heel lang daarna verzacht door de blije komst van mijn eerste Coon Nazca.
     
  12. Die brok in je keel blijft nog het zwaarst.
    Als ik eraan moet denken, begin ik al zowat te huilen en doet het enorm veel pijn.
    Dan lukt praten zeker niet meer.

    Maar uiteindelijk doen we toch wat ons allen het beste lijkt.
    We zijn allemaal dierenvrienden en dan ga je geen beslissing nemen die verkeerd is. Elke beslissing die je dan neemt is goed, of een ander het er nou mee eens is of niet.
     
  13. ho, dat was ik.
    Ik vergat in te loggen.
     
  14. Heb gelukkig die beslissing nog nooit gemaakt voor mijn katten (ondanks 2 sterfgevallen)
    Ik denk dat men veel zegt van te voren....de leuke what if vragen.
    Om eerlijk te zijn...ik weet het gewoon niet.

    Mijn katten mogen niet lijden, maar wat is lijden, tot hoever ga je hier in mee.
    Maar ik zal ook zeker alles proberen om mijn moppies der boven op te krijgen.
    Maar is alles proberen wel het beste???

    Ze zeggen wel eens beter een slechte beslissing dan geen beslissing...maar is dat wel zo?
    Het maken van de beslissing doet zeker zeer.
    Maak ik wel de goede, is der echt geen hoop meer, is dit het beste voor de kat of niet???
    Je weet het gewoon niet, ik denk dat dat ook het moeilijke is van huisdieren.

    Een mens kun je uitleggen wat je gaat doen, er is geen taalbarriere.
    Ik kan zeggen hoe ik me voel, patient kan het ook zeggen.
    Bij katten moet je het hebben van testen, interpretatie van jezelf en dierenarts.
    En dan kun je der wel eens naastzitten.

    Bij mijn Mickey heb ik ook altijd een beetje mezelf de schuld gegeven dat ie dood is.
    Mijn moppie had wel 4 keer per jaar een blaasontsteking en bloed bij urine.
    Iedere keer weer naar de DA, iedere keer weer medicijnen.
    Op dat moment weet ik niet in hoeverre Mickey pijn heeft van die ontstekingen.
    Maar in de hoop hem beter te kunnen maken heb ik en man geluisterd naar de DA.

    Mickey zou een penisamputatie krijgen, deze zou de uitgang van zijn urinebuis vergroten (eigenlijk zou hij een meisje worden, want het was al een ex kater).
    En door die grotere uitgang zou hij makkelijker kunnen plassen.

    De operatie is fantastisch verlopen en het operatie gebied hersteld heel voorspoedig.
    Mijn moment van nadenken kwam toen de dierenarts tegen me zei dat Mickey helemaal geen nauwe urinebuis had bij nader onderzoek tijdens de operatie.
    (Nou ja het zei zo denk je dan)

    3 dagen na de operatie begon Mickey wat hangerig te worden.
    Hup in auto naar dokter, alles nagekeken, niks aan het handje.
    Meneer kreeg een vitamine spuitje om m iets op te fleuren.
    Werkte ook perfect...ongeveer 2 dagen.
    Weer naar de dokter, het ging heel slecht met Mickey.
    Weer een spuitje en vooralsnog naar huis met mededeling hem warm te houden.

    Ik was net thuis met Mickey en mijn man waarna mijn man ff boodschappen ging halen.
    Ik mickey op tafeltje naast verwarming gezet in zijn reismand.
    Lekker op dekentjes met 2 kruikjes naast m....
    Mickey raakte opeens in paniek, begon hartverscheurend te miauwen, vrouwtje ook in paniek want zo had ik hem nog nooit gehoord.
    Als een speer beproberen man te bereiken en trug naar dierenarts.
    Heb toen afscheid genomen van hem, iets wat DA niet ok vond, maar zal mij wat boeien.
    Hij zou blijven ter observatie.

    Savonds kregen we een telefoontje dat hij dood was.
    Na autopsie is gebleken dat Mickey verdronken was.

    Hij had een allergie voor 1 van de bestanddelen van de verdoving.
    Heeft daardoor vocht in hart en longen gekregen.

    Ik heb het jaren moeilijk gehad hiermee, Mickey was ondanks een moeilijke start mijn maatje.
    Ik vind het vreselijk dat ik hem niet mee trug kon nemen. Heb kunnen vasthouden, heb kunnen begraven.
    Die keuzes had de DA namelijk al voor ons gemaakt.

    Heb bij Mick altijd een what if gevoel overgehouden.
    Wat als ik hem niet had laten opereren.
    Had ie blaasgruis en ontstekingen gehouden.
    Had ie pijn gehad.
    Was ie oud geworden.
    Was die operatie wel nodig geweest.
    Want door die operatie is ie uiteindelijk gestorven....alleen, zonder baasje en vrouwtje bij hem.

    Ben de nodige keren spontaan in huilen uitgebarsten in de maanden daarna.

    Ik ga gewoon nu ff afkloppen en hopen dat de rest van mijn poezels rond en gezond blijft.
    Zucht. :cry:
     
  15. Hoi,

    Naar aanleiding van dit verhaal kwamen meer verhalen los, en naar mijn mening :oops: stonden die eigenlijk op zichzelf. Daarom heb ik als Moderator :oops: het verhaal van Helma - over Annapoes, tot een apart onderwerp gemaakt, en zo ook het verhaal van Marinda -over Avenga en familie, en tenslotte het verhaal van Mirjam - over haar poes van 16 jaar ...
    En dan heb ik ook nog eens deze onderwerpen naar "Afscheid - in memoriam" gezet. Gelukkig is Annapoes nog niet "in memoriam", en ik hoop zij en Helma nog veel plezier zonder pijn aan elkaar mogen beleven, maar .. het is helaas ... het eerste stapje .... richting afscheid en herinneringen ......

    En ik hoop dat iedereen de onderwerpen kan blijven vinden, en zijn/haar hart blijft luchten, en medeleven kan vinden! Ik hoop dat jullie ook vinden dat de "in memoriam" afdeling toch een goede plaats is voor deze verhalen!
     

Deel Deze Pagina