Welkom bij Maine Coon .nl

Meer weten over de Maine Coon? Word lid van ons gratis forum.

Je aller eerste gefokte nestje

Discussie in 'Bij de fokker' gestart door kim, 19 apr 2005.

Tags:
  1. Deze website maakt gebruik van verschillende cookies: Analytische cookies, Functionele cookies en Tracking cookies. Indien u verder gaat op deze website, dan gaat u akkoord met het gebruik van deze cookies. Leer Meer.
Welkom bij Maine Coon .nl

Meer weten over de Maine Coon?
Word lid van ons gratis forum.

Deel Deze Pagina

  1. Daar ben ik wel eens nieuwsgierig naar! Hoe gingen de fokkers er hier mee om, het wachten, uitzoeken van dingen, kortom alles wil ik weten!! hihihihi

    De kittens die ik tot nu toe heb gehad waren allemaal weeskittens en zit al aan de 300 kittens totaal maar die kwamen gewoon binnen, dus geen spanning etc. Nu hebben we dus alles voor elkaar voor de Coons, het enige wat ontbreekt is dat Sam krols wordt en Nolan het ook daadwerkelijk begrijpt. Vind het allemaal super spannend maar ben ook wel erg nieuwsgierig naar de kittens van mijn duo terwijl het voor het zelfde geld nog wel een tijdje kan duren:)

    Maar goed, hoe hebben jullie je eerste gefokte nestje ervaren??

    gr,kim
     
  2. Wij niet goed.

    Een paar uur na de bevalling kreeg moederpoes last van stuiptrekkingen en ademhalingsproblemen. Moederpoes en de kittens naar de dierenarts gebracht voor de zekerheid.
    De dierenarts zei dat alles goed was en dat ze gewoon last had van baarmoederkrampen.
    De volgende dag zag ik dat een kitten er wel heel slapjes bij lag en dat moederpoes de kittens wegduwde als ze probeerden te drinken.
    De kittens maar gewogen en de weegschaal gaf aan dat ze lichaamsgewicht verloren. Gelukkig (dacht ik) hadden we een bus kittenmelkpoeder en flesjes, alleen wilden de kittens daar niets van weten.
    Moederpoes ging de kittens, behalve 2 helemaal afstoten en vaderkat kwam er ook bij kijken. Toen zag ik dat er 1 kitten gestorven was, verschrikkelijk!
    De andere pakte vaderkat in zijn bek en gooide het kitten de gang in, echt gruwelijk!
    De kittens en moederpoes maar weer opgepakt en naar de DA gebracht, een andere dierenarts vertelde me dat moederpoes geen melk kon geven en dat de 2 kittens met de fles grootgebracht moesten worden.

    Dus om de 2 uur een flesje geven, jammergenoeg redde 1 kitten het niet langer als 2 dagen, de andere kwam snel bij.

    We hebben hem toen Valiant genoemd omdat hij zo dapper was en het ging een lange tijd goed met hem. Hij had wel zijn ups en downs maar groeide flink.
    Toen hij 5 maanden was werd hij weer goed ziek en zou daar niet meer bovenop komen, de DA adviseerde ons om naar een specialist te gaan omdat er kans was dat hij FIP kon hebben.
    Die afspraak zou hij niet meer halen omdat onze lieve kleine schat heel sterk achteruitging, hij kon zijn behoefte niet meer ophouden en ook niet meer goed lopen.
    Wij hebben hem laten inslapen en hij is gestorven in mijn armen.

    Ik ben zo blij dat zijn vader heel goed voor hem gezorgd heeft, hij was vader en moeder tegelijk.

    Het risico wil ik simpelweg niet meer nemen, het zijn levende wezens en er zijn genoeg goede fokkers. Een nestje krijgen is een mooie gebeurtenis, maar het kan ook veel verdriet met zich meebrengen.

    Als je eraan begint, veel informatie inwinnen als je denkt dat je genoeg weet, nog meer rondvragen en zeker advies inwinnen bij andere fokkers. Zij hebben het al eens meegemaakt en weten aan welke dingen je moet denken.
     
  3. mijn eerst gefokte nestje zit me nog heel vers in het geheugen
    ik had natuurlijk al een kater waar ik eigenlijk een poes bij gezocht heb
    niet de normale gang van zaken maar goed
    goed stambomen lezen, vragen aan andere fokkers wat ze van de match vonden
    en hoe zij er over dachten
    nouja goed het wachten op nienna was echt erg lang ik had haar al gezien toen ze een paar dagen oud was en toen ik op bezoek ging was ze 3 weekjes
    nouja goed kleine meisjes worden groot en met een jaar na testen en haar 2e krolsheid mocht ze gedekt worden

    nou mevrouw wilde wel en valentino ook wel
    maar mevrouw maakte het wel lastig... ze had volgens mij de kammasutra gelezen en wou in diverse standjes ik zag valentino zo zijn best doen iedere keer weer en dacht eigenlijk van dat word nooit wat

    maar na 3 weken werd haar buik toch strakker en haar tepels kleurde roze
    HOERA!!!! hij had raak geschoten!
    alvast winkelen bij spat , voor bijnodigd heden, een kittenkooi aangeschaft, fleece kleden en onderleggers gekocht en weet ik veel wat ik allemaal had gekocht
    alles moest gewoon goed verlopen.

    de weken verstreken en madam werd dikker en dikker ohhhh hoeveel zou ze er krijgen? geen idee en die kleurtjes dan? wat zouden die zijn
    hoe verder de zwangerschap kwam hoe meer zenuwen ik kreeg en de laatste week onplofte ik bijna van nieuwschierigheid

    op een dag en natuurlijk dat nienna op alle dag stond ze was al 68 dagen moest ik met mijn moeder naar het ziekenhuis en patrick had een nachtdienst achter de rug en lag met nienna te slapen.
    ik had al gezegt dat als ze vandaag niet zou bevallend dat we dan de dierenarts moesten bellen en alsof ze het had gehoord
    ik was onder weg van ziekenhuis weer naar me moeder toe dat ze ging bevallen
    met patrick aan de telefoon heb ik hem begeleid
    en ook al was ik er zelf niet bij ik heb toch genoten van het hele gebeuren

    het was een super nest
    nienna deed alles of ze al een volleerd moedertje was en beschermde haar kittens als een tijger
    was zelfs in het begin een gevaar voor eigen leven om de kittens te controleren en te wegen , maar na een week ging het beter en mocht ik gewoon verschonen en wegen.
    ik zag dat nienna zo genoot van haar kittens dat ik er ook helemaal gelukkig van werd.

    alles ging de 13 weken gewoon vanzelf leek het wel
    totaal geen problemen, de kittens gingen op een gegeven moment gewoon vanzelf op de bak en aten driftig met moeder mee
    en groeide als kool.
    met enten en ontwormen ging ook alles al perfect

    toen de kittens 8 weken waren gingen we verhuizen naar almere
    en was bang dat nienna misschien haar kittens in de steek zou laten
    maar niks was minder waar
    de katten kwamen aan in het nieuwe huis en iedereen ging op onderzoek uit en nienna bleef heerlijk in de mand in de bench bij haar kittens liggen

    de kittens hebben allemaal goede huisjes gevonden waar van Alysa nu in denemarken woont ....

    alle kittens hebben we weg gebracht en het weg gaan zonder voelde best zwaar
    maar ik zag hoe verliefd de nieuwe eigenaren waren .
    en als ik hoor dat ze allemaal blij zijn met hun nieuwe kindertjes
    voel ik me trots en ben ik super trots op nienna

    groetjes renate
     
  4. Nu, ik had er laatst nog over, maria van stichting Poezenbel heeft ook vorig jaar een nestje gehad van haar Abbessijntje. Deze kittens heeft ze ook moeten groot brengen met de fles...Hoop werkelijk dat ik mag genieten van een nestje met moederpoes lijkt me zoooooo vreselijk mooi maar mocht het niet zo zijn, tja dan maar flessen. Die ervaring heb ik gelukkig uit gebreid en kom hier niet voor verrassingen te staan, qua kittens dan. Voor de rest, betreffende het fokken, de bevalling etc. heb ik gelukkig de fokkers van mijn poezels. Daarnaast heb ik een eerder genoemde Goeroe uit Haarlem ook meerdere malen het hemd van zijn lijf gevraagd:)

    gr,kim
     
  5. Ik fok niet met mijn katten en zou er ook niet aan moeten denken eerlijk gezegd. Ik denk ook niet dat ik afstand van ze zou kunnen doen met 13 weken, ik zou echt kapot zijn.
     
  6. Hahaha! De Guru moet je vooral vragen over stambomen, kombinaties en types stellen; alle vragen over kittens opvoeden, gezondheid ed stel je aan guru's levensgezel: Wijze Vrouw! Ja, leuke combi, Guru en Wijze Vrouw!!!! :notworthy:

    :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol:
     
  7. :lol: Weet je zeker dat je het van het begin af aan wilt weten? :lol:
    Ga maar zitten dan :wink: Kopje thee erbij?

    Want ik ga echt helemaal bij het begin beginnen. Dus ook de aanschaf van de poes en de keuze van de kater :wink:

    Wij waren al helemaal verliefd op de Coon, drie kastraten in huis.
    Maar fokken, nee, het wegbrengen van kittens zag ik echt niet zitten.
    Maar gemotiveerd door een goede vriendin van ons, na heel lang vijven en zessen besloten om dan 1x een nestje te doen om te ervaren of het daadwerkelijk zo moeilijk is om kittens naar nieuwe hele blije blikopeners te brengen.
    Aangezien ik al een lange tijd bezig was met stambomen lezen en me te verdiepen in het opbouwen van een stamboom wist ik wel een beetje wat we voor soort stamboom zouden willen. We hadden twee gedachten, of gematigd showlijnen om daar dan een foundationkatertje voor te gaan gebruiken of een outcross/foundationpoesje om daar dan een gematigde showlijn bij te gaan zoeken.
    Mede een reden waarom we dus gemotiveerd werden om het toch te gaan proberen was mijn tik met stambomen, ik was dus al stambomen aan het lezen en uitpluizen toen we alleen nog maar kastraten in huis hadden, en dus al lang voordat het woordje fokken in onze gedachten omhoog kwam.

    Dus de zoektocht naar ons poesje kon beginnen. Zo wat heb ik een boel sites gezien, wat een boel planningen en wat een boel kittens.
    Uiteindelijk waren we erg te spreken over een poesje, dit poesje zou dan mogelijk op uitzetbasis bij ons komen. Wij dus op bezoek bij deze cattery, het was inderdaad een leuk poesje, maar er was beslist geen klik. Helaas.
    Dus verder.... Op dat moment had ons vriendinnetje een nestje van 5 kittens, twee meisjes en drie jongetjes. Toen we haar vertelden dat de klik er niet was, vond ze dat we naar haar moesten komen om naar haar meisjes te kijken??? Terwijl ze had verteld dat beide meiden waren besproken en ook op de site stond dat beide meiden waren verkocht......
    Pas later, toen Brandy bij ons in huis was, vertelde ze dat ze wist dat dit meisje bij ons hoorde en dat ze haar voor ons had besproken. Maar ze wilde dat we onze eigen keuze maakten en dat we dus ook naar andere poezen gingen kijken.
    En ja, met deze meisjes klikte het wel enorm... Echt heel erg.
    En ja, de stamboom van Brandy dat is een (voor ons) geweldige stamboom. Dus ja, dan klopt alles.

    Zo is onze eerste poes in huis gekomen.

    Op zoek naar een kater. Brandy heeft dus een prachtige outcross-stamboom, daar wilden we dus een gematigde showlijn stamboom bij.
    We hadden ook nog wensen met betrekking tot maximale percentages en natuurlijk qua testen en uiterlijk... ppfff... Dus een hele toer.
    Veel, veel en nog meer katers passeerden de ruveu. Allen gingen voorbij. Maar steeds bleef 1 kater terug komen. Dat is dus Mikey van Diana.
    Prachtige kater, geteste lijnen en de stamboom die ik voor Brandy haar babies wenste. Dus Diaan maar eens een mailtje gestuurd.. Nou ja, maar eens. Ik kende haar van gezicht, maar meer ook niet. Dus het was best heel spannend.
    Al heel vlug kregen we antwoord dat Diaan Brandy interessant :wink: genoeg vond om mama te mogen worden van Mikey zijn kittens.
    Dus een afspraak gemaakt om kennis te maken met Mikey en natuurlijk de familie achter de cattery. Ook karakter staat bij ons hoog, heel hoog in het vaandel, dus kennismaken met Mikey voor de dekking vonden we ook wel heel belangrijk, als hij niet het door ons gewenste karakter had, dan was het alsnog niet doorgegaan. Maar daar maakten we ons niet zo heel veel zorgen over aangezien we daar natuurlijk ook al over hadden gemaild.
    Nou het bezoekje maakte ons nog blijer dan we al waren. Mikey voldeed echt helemaal aan al onze wensen en daarnaast is het ook nog eens een geweldige familie waar onze Brandy een paar dagen ging logeren.

    Na Brandy haar eerste krolsheid zijn we naar Gent getogen om daar Brandy te laten testen, FeLV en FIV, HCM, PKD, PL en HD. Gelukkig was alles goed. Dus bij een van de volgende krolsheden kon Brandy op bezoek bij Mikey. Toen Brandy bedacht dat ze toch weer krols was heeft Paul haar naar Diaantje gebracht, ik moest werken........... Tranen met tuiten heb ik gehuild. Maar zo mijn babie logeren bij een ander. Maar zo ons meisje een paar dagen niet thuis... En ik wist zeker dat Diaantje goed, heel goed voor haar zou zorgen, maar wat had ik een pijn in mijn buik.....
    Na drie daagjes hebben we haar weer opgehaald en kwam de spannende tijd.. Is ze zwanger, is ze het niet, ja, ze is het, nee toch niet. Jawel, nee, ja.... Nou eindelijk na 3,5 weken had ze stoplichten die nooit meer groen zouden worden :D
    Toen de lange volgende 6 weken.

    Op precies dag 65 vond Brandy het welletjes en wilde ze haar babies het daglicht laten zien. Ik had de dagen voor de bevalling weer nachtdiensten, die kwamen op zich goed uit. Paul overdag aan het werk en ik 's nachts. Dus altijd iemand thuis. En vanaf de maandag was Paul al vrij, maar helaas kon ik die laatste nachtdienst echt geen vrij krijgen.
    Dus op die dinsdag, dag 65 mocht ik van mijn collega's eerder weg. Het was mijn laatste nachtdienst voor twee weekjes vrij, dus ik mocht lekker gaan. Zo rond 5 uur geloof ik. Dus om half 6 was ik thuis, even gekeken hoe het met mijn meisje was, niets aan het handje. Ze lag lekker rustig in de werpkist te slapen, begroette me met een vrolijk mauwtje en sliep weer verder. Paul zijn wekker twee uurtjes later gezet en toen zelf in bed gegaan. Zo rond half negen schrok ik wakker, geen idee waarvan, maar ineens was ik wakker en zei mijn gevoel dat ik eruit moest. Dus ik naar beneden, Paul lag lekker op de grond op een matras naast Brandy te slapen. Hij had dus om half 8 nog even gekeken en niets bijzonders gezien.
    Maar nu was het zover. Tonja gebeld, maar die lag ziek op bed... Maar Diaantje had aangeboden back-up te willen zijn. Dus Paul haar gebeld en die zat binnen drie seconden in de auto :lol:
    Vlug even omstebeurt de badkamer in, even opfrissen, tandjes poetsen en de kleren aan. Toen Paul klaar was kon ik. Eerst naar het toilet 09.10 uur..... Ik zat nog maar net of Paul riep heel hard "We hebben een kitten"... Ja, Paul.. tuurlijk... Grapjas.... Maar nee, hij riep nog een keer heel hard dat er 1 kitten was. Hup dus eerst als de wiedeweerga naar de kamer en jawel een klein jongetjesbabietje!!! Een brown tabby met wit. Super.. onze eerste babie.
    Ik dacht dat Brandy wel heel even een time-out zou nemen zodat ik alsnog mijn tripje naar de badkamer met heel veel spoed zou kunnen maken, maar nee, vijf minuten later een zwart schildpadje. Een meisje dus!!
    Brandy was heel druk met beide meiden aan het wassen toen we tot de conclusie kwamen dat dat eerste ventje wel heel raar qua kleur opdroogde, dat was echt geen zwart... Want het kleurverschil met dat zwarte schildpadje was wel heel groot. Geen brown-tabby dus, maar een BLAUWE :wink: Helemaal geweldig.
    Na deze babie nam Brandy dus wel haar time out en kon ik de badkamer in....
    Toen ik klaar was stond ook Diana voor de deur.
    Om 10.00 werd er een klein clowntje geboren, een klein ventje, brown tabby met wit.
    En 35 minuten later nog een klein effen zwart met wit ventje.

    Wat een belevenis, zo'n geboorte.
    Maar wat een spanning, gaat het goed met mams. Hoe doet mams het, lukt het haar allemaal. Gaat het allemaal nog goed.
    pfff...
    Hoe gaat het met de babies, komen ze goed op gang. Hoe doen ze het.
    Zien ze er goed uit?
    Ja, het was prachtig en ik zal het nooit vergeten.
     
  8. Mooi verhaal en wat fijn dat je precies de juiste katten bent tegen gekomen, maar hoe vond je het nou om er na 3 maanden afscheid te moeten nemen van de kittens? :D
     
  9. Ik vond het vreselijk. Heb echt de ogen uit mijn kop gejankt.
    Maar de blijdschap die we de nieuwe blikopeners hebben gebracht maakt heel veel goed.

    Ik zie er nu bij deze babies ook al weer tegenop.
    Maar weet dat het moet en weet dat ik weer mensen heel blij ga maken!
    Dus maakt het dan ook wel weer heel bijzonder.

    Maar huilen en ze missen zal ik zeker weer!!
     
  10. Je mag ze altijd op komen zoeken hoor, en je hebt vast wel gemerkt dat ik een beetje mailfreak ben, dus we gaan jullie zeker op de hoogte houden.

    :( :wink:

    En ik jank denk ik net zo hard mee
     
  11. verkeerde smileys
    :D :D
     
  12. #12 Marja, 19 apr 2005
    Laatst bewerkt door een moderator: 22 mrt 2015
    Ik heb nog geen ervaring met Maine Coon nestjes, maar wel met HTK nestjes.
    Tien jaar geleden kreeg mijn rode poes haar eerste en enige nestje, was op een zonnige dag eind juni . Rinkel was de hele morgen al vrij onrustig - werpdoos stond klaar , maar de dame weigerde om daar in te bevallen dus beviel ze op de keukenvloer van 4 kittens : 2 rode katertjes , 1 zwart en 1 schildpadpoesje. De twee katers gingen naar mijn moeder , het zwarte poesje bleef bij ons en het schildpadpoesje naar mijn zusje . Ik heb geen moeite gehad met afscheid nemen want ik zag ze toch elke week.

    Hoe het afscheid/opgroeien van de kittens zal gaan nu ik er heel bewust mee omga d.w.z me er veel en veel beter in verdiep door inderdaad stambomen lezen , kijken naar de " verbeterpunten " van de poes /kater , karakter , testen etc , dat moet ik nog ervaren.
    Ik weet wel dat ik het nu spannender en enger lijk te vinden( ( je leest best wel veel dat er iets mis kan gaan :( ) en ben ook beter voorbereid, ook mede door de forumleden op dit forum.
     
  13. Nou, ik ook dan! Hoewel het verhaal van mijn eerste nestje uitgereid op mijn site staat evenals het verhaal van mijn vorige nestje, hierbij een verkorte versie van de eerste:

    Wij hadden geen fokplannen toen we onze eerste coon's aanschaften. Sterker nog: wij wisten amper wat van maine coon's af! We wilden een stoere kat met een pluizige vacht, maar geen perzische kat meer... Na wat rondneuzen op internet waren we erg gefacineerd door de maine coon. Via Felikat kwamen we bij de kittenbemiddeling van de RMC en zij gaven ons na een uitgebreide inlichting de telefoonnummers van een aantal fokkers. We wilden eigenlijk een katertje maar op dat moment waren er geen katertjes beschikbaar, daarom besloten we bij twee fokkers eens te gaan kijken om de maine coon life te ontmoeten.

    Bij de eerste fokker die we bezochten, raakte Ed verliefd op Jay en bij de tweede ik op Fébé. Je begrijpt het al: tranen met tuiten, want hoe moet je dan nog kiezen?! Dus in plaats van één katertje kregen we twee poesjes!

    Met de fokster van Fébé bleven we leuk contact houden en zij spoorde ons aan om toch eens te overwegen een nestje te nemen. Hier en daar wat met vrienden gepraat over onze plannen en veel gelezen over het beginnen van een cattery en het verzorgen van kittens. Een van die vrienden bleek een collega te hebben die ook maine coons fokte en die een jonge kater had die het erg leuk deed op shows. Dus wij een mailtje gestuurd en na wat heen en weer gemail moesten we komen kennis maken. Er bleek een klik te zijn tussen ons en na een grondige inspectie van stamboom en Fébé zelf, kregen we toestemming voor een dekking.

    In die paar dagen dat Feebs bij hun logeerde, heb ik zo ongeveer twee keer per dag gebeld en om de dag kwam ik even op visite... Vreselijk! Bijna een hele week zonder mijn goudhaartje!!!! Gelukkig had ze het erg naar haar zin bij haar loverboy (zie bijgaande foto).

    Toen brak de tijd van het wachten aan. Ik denk dat Fébé helemaal gek van ons werd!!! Ze kon niet even lekker ergens gaan liggen, zonder dat Edwin of ik even haar buikje wilden zien!!! Na bijna VIJF weken leek het erop alsof haar tepeltjes iets rozer en iets groten waren, na zes weken bogen haar buikje heel licht te zwellen, na zeven weken konden we de kittens voelen bewegen, na acht weken kon je eindelijk duidelijk zien dat ze zwanger was en na negen weken waren wij helemaal op van de zenuwen!!!!! En er gebeurde nog steeds niets...

    Op de 67ste dag begon ik echt ongerust te worden: wat als er iets mis was? Of als ze niet natuurlijk kon bevallen? Wat als ze al lang weeen had, maar ik ze niet als zodanig herkende? Dus om 12:00 uur de DA gebeld. Die zei: niets aan de hand! katten kunnen het prima zelf af (jaja! maar goed dat ik toen niet wist wat ik nu, na Jay's eerste zwangerschap weet!!!)

    Affin, in dit geval had die DA gelijk en twee uur later, ligt Fébé in het hoekje van mijn (witte!) bank, kijkt mij vragend aan, zucht en piept wat en vraagt duidelijk om morele steun en floept terwijl ze een voorpootje in mijn linkerhand legt en zich met haar achterpoten in mijn rechterhand afzet het eerste kitten eruit! En al die tijd zat ik met de hoorn van de telefoon onder mijn kin geklemd naar de aanwijzingen van de fokster van de kater te luisteren :lol:

    Daar was zij dan: onze prachtige rode Chivaz! Een beeldschoon en redelijk zware eerste meisje! Fébé beet zelf de navelstreng los en likte haar kitten schoon. Een half uurtje later kijkt Fébé mij bijna paniekerig aan en legt weer haar pootjes in mijn handen. Dit keer slaakt ze geen zucht en een piep; nee dit keer hijgt ze als een karrepaard en slaakt een ijselijke gil!!!! Hoe ze haar best ook doet, meer dan een paar witte voetjes komt er niet! "Je moet het er uit trekken!" hoor ik in mijn oor roepen. Tja, dat heb ik toen maar gedaan: bij iedere wee ietsjes trekken, net zo lang tot het kitten er helemaal uit was. En toen was Fébé helemaal bek af...

    Dus weer de aanwijzingen in mijn oor gevolgd: snuitje vrij gemaakt, navelstreng tussen mijn nagels doorgeknepen en het zwart tabby ventje met witte voetjes drooggewreven en aangelegd. Mijn Smirnoff-beertje! Wat een prachtig mannetje!

    Een uurtje later kreeg Fébé weer weeen: de eerste nageboorte floepte eruit. Even heeft ze er een beetje aan gelikt, maar meer hoefde ze er niet mee. Toen er 's avonds om 20:00 uur verder niets gebeurt was, heb ik weer de DA gebeld en ik mocht even met moeder en kinders langskomen. Ze bleek, op de tweede nageboorte na, verder leeg te zijn dus kreeg ze een pyton spuitje om die nageboorte er uit te laten komen en ik mocht weer naar huis...

    Thuisgekomen heb ik denk ik de hele nacht verliefd naar mijn kleine poezegezinnetje gekeken!!! Die eerste keer? Nee, die zal ik echt nooit meer vergeten!

    Hihi, achteraf toch niet zo'n hele korte versie! :oops:
    Groetjes,
    Monique
     
  14. Oops, niet ingelogd! Dat was ik dus!!!! :oops:

    Groetjes,
    Monique
     
  15. Nog even een paar foto'tjes van het verliefde setje en het kleine gezinnetje:
     
  16. Het ziet er wel heel lief uit hè zo'n nestje :p
     
  17. #17 uulehat, 20 apr 2005
    Laatst bewerkt door een moderator: 22 mrt 2015
    Het gaat hier wel om je 1ste gefokte kittennestje, maar dat heb ik nog niet meegemaakt. Wel in Okt. 2004 m' n 1ste gefokte engelse bulldognestje, en dat wilke ik ook ff delen met jullie 4 kereltjes en 3 meisjes.
     
  18. oh wat een poepertjes
    ik ben dol op bulletjes :D
    die kontjes .... om op te vreten gewoon

    groetjes renate
     
  19. Ja bullen baby's.........ohh heerlijk!! Met een weekje ga ik ook weer knuffen, mijn Biko (ook Engelse Bulldog) zijn dochter verwacht haar eerste nestje!!

    In het begin wilden wij dus ook een Engelse Bulldog kennel, Kk1, kennelnaam aanvragen en dat soort dingen, reu en teefje aanwezig maar helaas...Familie van ons teefje bleef nogal wat erfelijke afwijkingen te hebben die waren verzwegen..Te groot risico dus en de binnenband er maar uit. Hier geen pupjes dus helaas maar ach onze jongen mag af en toe wel.

    Wel ondertussen vele kittens gehad, weeskittens die we met de hand groot brachten dus, hopenlijk is dit dit jaar heel wat minder daar het asiel eindelijk ook gastgezinnen heeft :lol: :!: Tijd voor mijn cattery dus, Wederom alles voor elkaar nu maar geduld hebben en das knap moeilijk!!

    gr,kim
     
  20. Wat een poepies op de foto's!

    Ik fok zelf niet, mijn kater komt net bij de fokker vandaan! Hij is nog zo jong, daar denk ik niet eens over na. De fokker had bij dit ventje ook wel moeite met afstand doen geloof ik. Hij was er een uit een nest van twee en de enige van die twee die zich liet oppakken en knuffelen :)
     

Deel Deze Pagina