Welkom bij Maine Coon .nl

Meer weten over de Maine Coon? Word lid van ons gratis forum.

ik mis haar nog steeds

Discussie in 'Memoriam' gestart door faya, 5 mrt 2005.

Tags:
Topicstatus:
Niet open voor verdere reacties.
  1. Deze website maakt gebruik van verschillende cookies: Analytische cookies, Functionele cookies en Tracking cookies. Indien u verder gaat op deze website, dan gaat u akkoord met het gebruik van deze cookies. Leer Meer.
Welkom bij Maine Coon .nl

Meer weten over de Maine Coon?
Word lid van ons gratis forum.

Deel Deze Pagina

  1. Afgelopen oktober was ineens Nikita onze schilpad poes binnen 24 uur ziek, overleden. Waarschijnlijk aan een virus. Ik vind het toch wel fijn om haar foto hier te plaatsen. Ze moest nog maar 5 worden, en kwam me elke ochtend wakker maken. De eerste dagen was ik er gewoon ziek van dat ze er niet meer was. Er zijn toch altijd wel weer momenten dat ik aan haar terugdenk.

    Marjan
     
  2. Hoi Marjan,

    Heel begrijpelijk dat je haar nog steeds zo erg mist!! Neem er je tijd voor, het duurt lang eer dat de scherpe randjes eraf zijn en natuurlijk mag je nog steeds om het gemis huilen hoor.
    Ik kan me voorstellen dat zo'n abrupt einde een vreselijke ervaring is. Ze heeft hier een mooi plaatsje gekregen :wink:

    Liefs,
    Anoeschka
     
  3. Ze is en blijft een deel van je leven! En ze had nog langer deel van je leven moeten blijven - natuurlijk! Je zult haar blijven missen, er blijft een plekje in je hart dat leeg is. In ieder geval heeft ze hier een mooi plekje - verdulleme, wat was ze mooi!
     
  4. gelukkig heb ik nog niet hoeven meemaken maar ik kan het me wel voorstellen dat het een heel gemis is!!!!!!
    Alsnog veel sterkte
     
  5. Hoi Faya
    Ik kan me goed plaatsen in jou verdriet, en een oneerlijke strijd..
    Wij hebben afgelopen augustus onze Indy in moeten laten slapen...
    Ze had een tumor bij haar lever, maar of dat het allemaal niet genoeg was heeft ze daarbij ook een hersenbloeding gehad...
    Ze was ook pas 6 jaar...mijn kleine Ine mien..
    Ik mis haar nog iedere dag..
     
  6. Ik weet helaas ook hoe je je voelt.
    Normaal vond ik het erg als een kat dood was of weg was gelopen, maar dan was dat gevoel met een paar weken als veel minder.
    Nu mis ik Misha nog steeds verschrikkelijk en vind het heel moeilijk om die tegenstrijdige gevoelens te hebben: aan de ene kant blijdschap om een nieuw kitten dat komt in mei, aan de andere kant verdriet en de angst dat het nog eens gebeurt.
     
  7. dit is Misha trouwens

    misha.jpg
     

  8. Ja die tegen strijdige gevoelens heb ik ook gehad, want wij hebben er dus weer een kitten bij gekregen in januari..
    Vond het heel moeilijk hoor, want ik wilde niet dat Lucca een vervanging voor Indy zou gaan zijn...
    Maar er komt een moment dat je beseft dat het "goed zo"is...
    Indy zal altijd een plekkie in mijn hart houden, een heel groot plek, want ze is en blijft mijn Indy.
     
  9. Ik weet het ook hoe je je voelt, en die angst die blijft nog wel even. Die van mij heb ik dood gevonden in de slaapkamer, hij had met nog geen 1,5 jaar een hartstilstand gehad. Nu heb ik nieuwe kittens en ze liggen soms zo diep te slapen, dat het net lijkt dat ze niet ademen en dan ga ik toch even kijken of ze het nog wel "doen".

    En vervanging van de oude is het zeker niet, het is meer 2 nieuwe katten erbij.
     
  10. afscheid

    Wat waren Indy en Misha vreselijk mooi.
    Geen enkele kat kan degene die er niet meer is vervangen. Ik heb ook wel veel angst hoor nu met het nieuwe kitten, bang dat ze wat overkomt. Ik probeer er maar zoveel mogelijk van te genieten. Ik ben wel heel blij met haar, want mijn twee oudste katten worden dit jaar al 8 en 9, het gaat zo hard de tijd. Ik hoop zo lang mogelijk van ze te kunnen genieten.

    Marjan :wink:
     
  11. Oh wat erg. Allemaal opeens zo snel overleden en nog zo jong.
    Daar ben ik ook wel een beetje bang voor hoor, je hoort af en toe toch enge verhalen ivm ziektes ed bij Maine Coons. Bij mijn HTK katten heb ik dat nooit gehad, maar dat komt omdat ik er toen nog niks over gehoord had en niet omdat het HTK katten zijn :wink:
     
  12. Tis niet alleen bij Maincoons hoor, mijn eerste "eigen" HTK poesjes zijn beide niet van ouderdom gestorven...
    Straussie had een tumor tussen haar maag en longen zitten...dat was niet te opereren :cry: ...
    En Randy is gestorven aan nier falen :cry:
     
  13. Normaal toch dat je haar nooit zal vergeten :? en ze was dan nog eens ontzettend schoon. Het is echt jammer dat je haar al kwijt bent :?
     
  14. memoriam

    hallo,
    ik vind het heel spijtig voor iedreen die het al meegemaakt heeft om jullie lievelingen te moeten afgeven en ik mag er niet aan denken dat ik zoets zou moeten meemaken maar een ding is zeker ze zullen voor altijd een plaatje hebben in jullie hart.
    groetjes en sterkte.
    ramses
     
  15. Ach Johan, je moet gewoon een grote portie geluk hebben bij al die dingen. Ik mag er ook niet aan denken dat er eens een dag zal komen dat ik mijn lieverds moet afgeven :cry: Als Norton dan zo schattig bij me ligt dan denk ik vaak : maar ventje toch, ik mag er niet aan denken dat er eens een dag zal komen dat ik je niet meer heb..."
    Maar ras of tuinkat, ze kunnen allemaal ziek worden. Een collega van mij heeft drie rasloze katjes waarvan er nu twee besmet zijn met kattenleukose... ze weet dus nu al dat ze geen lang leven beschoren zijn, hun leeftijd is 1,5 jaar en 5 maandjes :( héél erg is dat. Toch zal ze proberen om van ze te genieten zolang ze nog in leven zijn. Momenteel hebben ze geen last maar... er kan nog vanalles komen... en als ze ooit zouden afzien dan zal ze dat zeker niet laten gebeuren. Het moet je maar overkomen zoiets.
    Het is maar best dat er in de meeste cattery's toch goed opgelet wordt voor deze vreselijke ziekte. Misschien is de kans dat je raskat leucose heeft wat kleiner ? Ik hoop dat toch :(
     
  16. Afscheid ja... Het is altijd verdrietig... Eigenlijk weet je het al op moment dat je een dier in je hart sluit: er komt een dag, vroeg of laat, (maar eigenlijk altijd nog te vroeg) dat je weer afscheid moet nemen...

    Het is een cliché, maar het klopt wel: "better to have loved and lost than never to have loved at all"

    Ik heb al katten gehad vanaf het moment dat ik in de wieg lag. Een aantal (de Nederlandse) van mijn hemelende engeltjes staan op mijn website, maar ze staan vooral in mijn hart en herinneringen gegrift!

    En hoewel ik van al mijn katten heb gehouden (en nog steeds doe) is er altijd wel één die zich net iets dieper in je hart nesteld. Zo één waarbij je twintig jaar na het afscheid nog steeds tranen van in je ogen krijgt als je aan hem of haar denkt... En nee, dat hoeft niet altijd dat schatje te zijn dat vijftien jaar of meer bij je is geweest, dat kan net zo goed die ene zijn waarvan je maar één jaartje of minder van hebt mogen genieten...

    Soms, als ik naar mijn knuffelbeer kijk, krijg ik al bij voorbaat pijn in mijn hart denkende aan het onvermijdelijke moment dat ik afscheid van hem zal moeten nemen. Misschien omdat hij pas ziek is geweest en we eigenlijk nog steeds niet echt zeker weten wat het is geweest? Misschien omdat ik nu, als fokster bedoel ik, steeds meer met mijn neus op allerlei verdrietige zaken wordt gedrukt? Misschien omdat ik zelf ouder wordt en af en toe met mijn eigen stervelijkheid wordt geconfronteerd?

    Wie zal het zeggen...

    Het doet er ook allemaal niet zo toe. Geniet van je lieverds zolang je ze hebt. Geef ze alle liefde die je maar kunt geven, want je krijgt er zoooveel voor terug! En als het zover is: deel dan je verdriet, huil je hart leeg, denk aan de mooie momenten en herinneringen die je gegunt zijn! Maar denk er vooral aan dat er in je hart altijd een plekje zal zijn voor nog zo'n lieverd...

    Melangolieke Monique
     
  17. Wat heb je dat mooi onder woorden gebracht. Ik ben het helemaal met je eens. En dat er altijd wel eentje is die een speciaal plekje heeft, dat is zeker zo. Bij mij is dat mijn Norton. Ik heb nog nooit een kat gehad die mij zo graag ziet en omgekeerd. Daarnet heeft hij weer een uur op mijn schoot liggen slapen terwijl ik dan maar met één hand de pc kan bedienen omdat hij wil dat ik hem met mijn andere hand zachtjes streel. En als ik durf stoppen om mijn tweede hand toch te gebruiken aan het toestenbord, dan doet hij zijn oogjes open en "trekt" met zijn voorpootjes gewoon die hand weer naar zich toe. Ach, wat een zalig manneke. Mijn wereld zal instorten de dag dat ik hem zal moet afgeven :oops:
     
  18. Heel erg jammer.Heb al die dingen ,als langdurige katteneigenaar al meegemaakt,ongelukken,weglopen,leukose,Fip noem maar op...het blijft altijd heel erg triest.Nog veel sterkte gewenst.
     

Deel Deze Pagina